بچه مصدق
فیلمی که میتوانست بهترین اثر جشنواره سینما حقیقت ۱۴۰۴ نام گیرد، اما اجازه نمایش در این جشنواره را نیافت و در یک شب سرد زمستانی در خانه سینما با حضور اهالی فرهنگ و سیاست به نمایش درآمد.
فیلمی که میتوانست بهترین اثر جشنواره سینما حقیقت ۱۴۰۴ نام گیرد، اما اجازه نمایش در این جشنواره را نیافت و در یک شب سرد زمستانی در خانه سینما با حضور اهالی فرهنگ و سیاست به نمایش درآمد.
پیش از زمانه خود بودی همانطور که تاریخ را پند آینده ساختی. در آثارت، آینده را از پیش، بیش خواندی. در «سگکشی» نشانههای دهه ۸۰ خورشیدی را که ویژهخواری و چیرگی ویژهخواری بر شایستهسالاری بود را نشان دادی.
وزیر ارشاد اگر میخواهد بهعنوان وزیر فرهنگ ناماش بماند، باید که ضرورت اینمهم را به رئیسجمهور و مسئولان اجرایی کشور گوشزد، یادآوری و تشریح کند که با ارادهای آهنین این گرفتاری بزرگ را با ساخت یک بنای مناسب در بلوار کشاورز حل کنند.
در وضعیت کنونی سینمای ایران فیلمسازان اجتماعی یا مجبورند سراغ موضوعات دیگر و خنثی بروند، مانند «زن و بچه» ساخته سعید روستایی و برای ادامه فیلمسازیشان نظیر کارگردان «آشغالهای دوستداشتنی» توقیفساز شوند، یا از شدت دغدغهمندی خود نکاهند و نظیر ناصر تقوایی با نجابت خود، عرصه فیلمسازی را مسکوت بگذارند و یا نظیر بسیاری، عطای حضور در ایران را به لقایش ببخشند، به خارجه مهاجرت کنند.
سعید روستایی یکی از فیلمسازانی است که در مسیر مسعود کیمیایی قرار گرفته بود اما با ارتقای طبقه اجتماعیاش، آنچه امروز شاهد آن هستیم، افت کیفیت و نزول آثار او است
واقعیت این است که تقوایی فراتر از فیلمهایی که ساخت، متفکری مستقل و نجیب بود که نظیرش در سینمای ایران کم یافت میشود. او پای تفکر مستقلاش مردانه ایستاد و اهل جلوهگری و نمایش متفکر مستقلبودن نبود.
هر سال برای ارسال فیلم به اسکار، قصه داریم. خیلیوقتها دراماتیک است، بعضیوقتها هم تراژیک؛ گاهی هم البته شیرین. در چنددهه اخیر معرفی فیلم به اسکار فرازوفرود زیادی داشته است.
تاریخ تلویزیون کم سریال ندارد که منشأ توجه و تاثیرگذاری قابلتأمل و رفتارسازی اجتماعی بوده باشد. آثاری که در تماشایشان حتی پلک نمیشد زد، بس که همهچیزش سر جایش بود؛ از سریال «سمک عیار» ساخته محمدرضا اصلانی گرفته که پر از حکایتهای پررمزوراز بود تا «داییجان ناپلئون» که نمونه بارز و شاخص یک کمدی موقعیت است که در شخصیتپردازی، گرهافکنی و گرهگشایی کمنظیر بود و ناصر تقوایی به خوبی آن را کارگردانی کرد.
بزرگترین مزیت و عامل کشش این فیلم واقعگرایی و شخصیتپردازیاش است که باعث میشود مخاطب با آن همراه شود، همذاتپنداری کند و با علاقه تا پایان آن را ببیند.
اثری قابل تأمل. کاملترین فیلم سیاوش اسعدی. آثار قبلیاش اگر قابل تأمل بودند اما برخی ایراداتی داشت که قابل چشمپوشی نبود، ولی با «غریزه» نشان داد که به بلوغ فیلمسازی رسیده است.