در گزارشی که در صفحه مزبور به زیور طبع آراسته شده به نقل از معاون اول رئیسجمهور نوشته شده: «روزنامه ایران همیشه یک رسانه مستقل بوده و سعی نکرده است صرفاً به دولت اتکا کند.» واقعیت اما این است که روزنامه ایران در تمام سالهای فعالیتش از دولت مستقل نبوده. نهتنها مستقل نبوده که اساساً کار ویژه این روزنامه حمایت از دولت بوده و با این روندی که پیش گرفته در بر همان پاشنه قبل میچرخد.
بالاخره نالهی شبانه عشاق به گوش معشوق سنگ دل رسیده بود و دمصبحی گوشه چشمی کرده بود. حالا نوبت عاشقان دلداده بود که سرخوش از این پیام خودشان را در برف و گل بپلکانند. برف روستای اسکندان اسکو جان میدهد برای پلکاندن.
در خبرگزاری ایسنا عکسی از مسعود پزشکیان دیدم که زمان فرو ریختن پلاسکو در مقام نایب رئیس مجلس به صحنه حادثه رفته بود. عکس را که میبینم و به ریاکشن جماعت در تصویر که دقیق میشوم میبینم رئیسجمهور بودن سخت است.
عکس را که میبینم تصویر «جهنم» در ذهنم تداعی میشود. تصویری که از جهنم در ذهن دارم به مکانی میماند که هر آلودگی و عفنی که تصور کنید درش پیدا میشود.
این نوجوانان در نهایت مهربانی و بزرگمنشی و... به رئیسجمهور خوشآمد میگویند و از او پذیرایی میکنند و در ادامه بر سر موضوعات مختلفی به گپ و گفت مشغول میشوند و حتی مطالباتشان را در نهایت مناعتطبع بیان میکنند. سوال پیش آمده این است که دیدن چهره نوجوانان با این کمالات البته به شرط رضایت خودشان چه اشکالی میتواند داشته باشد؟
میگویند علاج دلتنگی زیارت است و غم است. من در عین دلتنگی و ناامیدی به حریم امنی پا گذاشتم که شنیده بودم هرچه بخواهم میدهد. خواستم. هرچه به ذهن علیلم، به زبان الکنم رسید، خواستم. باقیاش را سپردم به کرم مولا که کریم کریمان عالم است...
به این فکر میکنم که مدیای ینگه دنیا چنان اذهان مردمان جهان را در سیطره خودش گرفته که اگر ناکارآمدی هم داشته باشد، در ذهن مردم دنیا به حساب درایتشان نوشته میشود. آنوقت صداوسیمای ما آنقدر از ماجرا پرت است که حتی نمیتواند اهالی یک قهوهخانه را قانع کند.
عشق و فداکاری ارزشمندترین هدایا هستند و اشیاء مادی در مقایسه با احساسات حقیقی پشیزی ارزش ندارد.
یارو اسم خودش رو گذاشته «آزادیبخش» بعد اینا اومدن تو یه بیابونی خنزر پنزر ریختن و اسمش رو گذاشتن سهشنبه بازار سیمون بولیوار.
در ایران امروز کمتر کسی پیدا میشود که با واژه مهاجرت درگیر نشده باشد. روزهای زیادی میگذرد که کارد به استخوانت میرسد و هزار چالش و مشکل روی سرت میریزد و تنها راه نجات را در رفتن میبینی.
