خیابان سی تیر عصر یک روز اواخر تابستان هزار و چهارصد و چهار. نیم ساعت، شاید بیشتر است که ایستادهام و به خوابیدنش خیره شدهام. خیابان شلوغ است. رانندهها بیاعتنا به اطراف، گاز، بوق، فحش، ترمز، کلاچ و ... مرد اما در عالم دیگری سیر میکند.
به عکس دقت کنید. به نظرتان در میان همه لبخندها، جای صورتهای خسته از گرمای آفتاب بیابان و پوستهای چروکیده از سرمای استخوانسوز که راه را ساختهاند خالی نیست؟
کجا بودید وقتی اول هر ماه آرزوهای بر باد رفته را جمع میکردیم و با نگاهمان به دست ماه شب نو میسپردیم. حواسم هست که وقتی این یادداشت را میخوانید خاطره شب «ماه خونین» هنوز از کلهتان نپریده است. اصلاً شما را چه با ماه؟
جرعهجرعه آبم دادید، فدای سرتان. روی بستر خشکم رژه رفتید، نوش جانتان؛ کنسرت گذاشتنتان را کجای دلِ خونم بگذارم؟ یک لحظه به خودتان بیایید. فکر کنید خانهای را خراب کردید و حالا در همان خانه خراب، عروسی میگیرید. حال صاحبخانه را دریابید.
آفتاب هنوز به وسط آسمان نرسیده بود که خبر آمد کنسرت میدان آزادی لغو شده است. قاعده این بود به عنوان کسی که به ماجرا نقد داشتم از شنیدن خبر خوشحال شوم. اما خدا که میداند، شما هم بدانید همین که خبر را خواندم بغض بیخ گلویم را چسبید
واقعیت این است که ما نمیدانیم مسئله همایون پول است یا نه؟ چراکه در روزگاری که نود درصد کنسرتهای کشور در کمتر از پنج دقیقه «سولد اوت» میشود، پول درآوردن برای کسی مثل همایون، اصلاً و ابداً کار سختی نیست.
حقیقت این است که مجموعهای که بعد از گذشت نزدیک به هفتاد روز به این شکل از یک یادبود نگهداری کرده بعید است در ادامه ماجرا هم کاری کند. اساساً با این سلیقه از این ساختمان موزهای در نمیآید.
به تحولات منطقه، به حال و وضع این روزهای دنیا نگاه میکنم. به این فکر میکنم که شاید همه اینها فیلم یا خواب باشد. اما مگر خواب هم اینقدر طولانی و آشفته میشود؟
بیستوسوم مهرماه ۱۴۰۳ خانم فاطمه مهاجرانی در بخشی از نشست خبری سخنگوی دولت درباره رفع فیلترینگ خطاب به خبرنگاران فرمودند: «این موضوع در دستور کار دولت قرار دارد و در حال پیگیری است. باید توجه داشت نمیتوانیم تغییرات یکباره در موضوعات ایجاد کنیم. فرآیندی دارد که در حال طی شدن است. دوستان در حال پیگیری فرآیند هستند؛ صبوری کنید.».
کارتی که نتواند جلوی قتل سیستماتیک ۲۴۵ خبرنگار و همصنفی را بگیرد همان بهتر که شکسته شود.
