در یکی از کنسرتهایی که طی چندروز پیش برگزار شد، فردی از اعضای گروه به نمایندگی، از حضار تشکر کرد.در این سپاسگزاری، واژهای بهکار برد که جای واکاوی بسیار دارد. ایشانکه در صداقت گفتار و رفتارش شکی نیست، گفت که شما حاضرین جزء «آدمحسابی»های این شهر هستید که برای این اجرا آمدید.
در روزهاییکه عصبیتهای فردی و اجتماعی، عنان اختیار از آدمیان سلب میکند، هیچ گزینهای برتر و دلپذیرتر از گوشسپردن به عاشقیتهای همهدان و جانفزا نیست.
بیهقی جهان زمان خود را مینگریست با گوشهچشمی به آینده که «مردمان دیگر عصرها بدان رجوع کنند و بدانند». و شاید در جهانبینیاش خطور نمیکرد مردمان عصرهای بعد و دیگر، آنچنان غره به دانش نداشته خویش هستند که مصداق این توصیه نخواهند بود. روز بیهقی گذشت، بیآنکه در جایی و مکانی عمومی و فرهنگی از این پندش یادی شود.
اکتای براهنی با فیلماش نشان داد که میتوان سینما را دغدغه مردم کوچه و بازار کرد، آن را صرفاً برای مخاطب همیشگی و حرفهای سینما ندانست. هنر براهنیِ پسر، آوردن مباحث فیلم بهطریقاولی، داخل جمعهای خانوادگی بود.
کم پیش میآید دیالوگهای فیلم و یا سریالی در ذهن مخاطب ماندگار شود یا اینکه لوکیشن هم در یاد تماشاگر مانا. ناصر تقوایی که دیگر پیشوند «زندهیاد» برایش استفاده خواهد شد؛ از جمله کارگردانهایی بود که این خصیصه در کارهایش نمود داشت.
اگر قرار باشد هر مسئول و پاسخگویی چنین الفاظی بهکار ببرد، برپایی چنین نشستهایی چه ثمرهای دارد. این واژگانِ کوچهبازاری که شنیده شده است، معنای پنهانش چیست.
سالهای آغازین اصلاحات، جملهای از مرتضی مردیها در روزنامه جامعه، همیشه در ذهنم جاری و ساری است. آن هم برای مخاطبی که در ابتدای دانستن مسائل سیاسی و تحلیلاش است، شنیدن چنین بیانی کمی جای تعجب داشت.
طبق فیلمهایی که در برنامه تماشای هر روزم وجود دارد؛ اینبار طی تقریباً سهماه آثاری از سال ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۶ را نگاه کردم؛ سینمای کلاسیک و قصهگو. سینمایی که همه تواناش در بیان درست داستان خلاصه میشد.
بازار پلتفرمها داغ است. هفتهای نیست که کار جدید بیرون ندهند یا اینکه خبر اثر تازهای را اعلام نکنند. در همه آثاری که طی این چندسال تولد پلتفرمها پخش شد که باعث پیشیگرفتن آنها از تلویزیون شد؛ همه موارد مبتلابه جامعه در آن بود
ابتدای نوشته روشن و مشخص شود که صاحب این قلم از دوستداران فیلم «علت مرگ نامعلوم» است و اگر در ادامه بابت انتخاب این فیلم به نمایندگی از کشورمان در اسکار، سیاههای مرقوم میشود، از «حب علی و بغض معاویه» نیست.
