خبرِ رفتنِ بهرام بیضایی، خبرِ یک فقدان ساده نبود؛ چیزی شبیه شکافی ناگهانی در حافظهی جمعی ما بود، انگار بخشی از زمان…
یادداشت بهرام بیضایی با عنوان «چگونه ساعتی عزیز شد!»، در ظاهر متنی است دربارهی کارنامهی عکاسیِ عزیز ساعتی، اما اگر…
در این چند ساعتی که از «انتقال» بهرام بیضایی میگذرد مدام تلاش میکنم جهان 300سال بعد را ببینم و حدس بزنم بیضایی کجای…
تقارن غریبِ زادروز و سوگنامه یک هنرمند، گویی آخرین پرده از درامی است که او خود در طول هشتدهه بر صحنه زندگی و فرهنگ…
در پایان نمایش، هنرمندان به سبب همزمانی این اجرا با سالروز تولد استاد بهرام بیضایی در میان تشویق پرشور و مکرر…
بهرام بیضایی «بزرگ بود» و البته اگرچه بیش از هرچیز، خود را با تاریخ و اسطوره مشغول داشت، «از اهالی امروز بود».
بهرام بیضایی در مهمترین نقشاش برای من پژوهشگر فرهنگی، نگهبان زبان و اسطورههای فارسی است. بهقول خودش، مذهباش فرهنگ …
خبر رفتن بیضایی به فاصله کمی بعد از تقوایی، اشارتی بود گویی به پایان یکی از درخشانترین دورههای تاریخ هنر ایران. بعد…
خبر درگذشت بهرام بیضایی را که بشنوی، بعید است بعد از کشیدن آه و افسوسی که عمیق و حزنآور مینشاند اندوه بر جان و حسرت…
میان میلاد و مماتش، فقط یکروز فاصله بود؛ در گرمای ۲۵ مردادماه ۱۳۲۱ در خیابان شهباز تهران اشغالشده به دست متفقین از…