خبر رفتن بیضایی به فاصله کمی بعد از تقوایی، اشارتی بود گویی به پایان یکی از درخشانترین دورههای تاریخ هنر ایران. بعد از خاموشی کیارستمی و مهرجویی میشد حدس زد که اندکاندک فصل طلایی سینمای ایران به پایان رسیده؛ فصلی که از بسیاری جهات تکرارناپذیر خواهد بود.
شاملو تنها سهروز پیش از به پادشاهی رسیدن رضاهشاه متولد شد. تقدیر چنین بود که آنکس را که بحق «شاعر آزادی» میخوانیم، همزمان با طلیعهی استبداد رضاشاهی پا بر این جهان بگذارد.
امسال قرار است روز ملی سینما را در وضعیتی جشن بگیریم که کشور جنگی سخت را از سرگذرانده و متعاقباش در این دوماهواندی که از آن رخداد موحش گذشته، ساختار حکمرانی کشور علاقهای وافر به «سینمای ملی» از خود نشان داده. «ملیگرایی» دوباره محملی شده برای آنکه دیدگاههای متکثر در زیر چتری یکسانساز و همگرا گرد هم آیند و در مقابل دشمن خارجی، ملیّت و ایرانیت را پاس بدارند.
در این روزهایی که بر کشورمان میگذرد، هراسها چند نوعاند: هراس آغاز دوباره درگیری نظامی میان ایران و غرب، هراس از تجزیه و جنگ داخلی، هراس از درماندگی مطلق حاکمیت در تأمین انرژی کشور، هراس از فروپاشی اقتصاد در این بحبوحه رکود و فساد و هزاران هراس دیگر.
هر روز صبح از خودمان میپرسیم چرا باید به زندگی ادامه دهیم. ما نژاد، ملیّت، مذهب، پدر، مادر، یا رنگ پوستمان را انتخاب نمیکنیم. تنها چیزی که میتوانیم انتخاب کنیم این است که به زندگی ادامه دهیم یا خیر.
نسخهٔ ترمیمشدهٔ فیلم «غریبه و مه» (۱۳۵۲) که در هفتههای اخیر در دسترس عموم قرار گرفته، فرصت و بهانهای شد تا نگاهی دوباره بیاندازیم به یکی از مهمترین فیلمهای سینمای ایران.
سناریوی سرنگونی مجسمههای صدام حسین که باید مملو از شادی و سرمستی میبود، در پنتاگون پیشبینی شده و با دقت آماده شده بود، چراکه شبهحقیقتی را در خود داشت. اما حقیقت کاملِ آنچه در شهرها میگذشت، پیشبینی نشده بود. جناب وزیر رامسفلد، این هرجومرج را صرفاً «بینظمی» نامید
واکاوی نقش و جایگاه روشنفکران در رویدادهای سیاسی ایران از عصر مشروطه که نخستین موج روشنفکری را شاهدیم تا به امروز، بدون درک بیطرفانه وضعیت پیچیده فکریسیاسیمان امکانناپذیر است.
آنچه در این یادداشت کوتاه در باب نمایشگاه درسا بسیج با نام «گودآل» که چندی پیش در قالب پروژههای جامعهی هنری دیهیم در پاکدشت به اجرا درآمد مورد نظر من است، تکیه بر نوعی «سیّالیت فضایی» در کار اوست.
ساعدی در ساحت ادبیات ایران بیگمان چهرهای یگانه بود؛ مدرنیسمِ نمایشنامههای او بهمراتب پیشروتر و سرزندهتر از نمایشنامهنویسانی چون اکبر رادی و بهرام بیضایی بود.
