بازار آموزش بازیگری در سالهای اخیر به صحنهای از فریب، سوداگری و سوءاستفاده از شوروشوق جوانان بدل شده است. آموزشگاههایی که در ظاهر عنوان فرهنگی بر پیشانی دارند، در عمل به بنگاههای معاملاتی تبدیل شدهاند؛ بنگاههایی که نه تربیت هنرمند، بلکه فروش رویا را هدف گرفتهاند.
خشم مردم درواقع واکنشی است به همین فروپاشی تصویر؛ جامعهایکه سالها فریب پرستیژ و موفقیت را خورده، اکنون با افشای هر چهره، میخواهد فاصلهی میان بودن و وانمودکردن را انتقام بگیرد. در چنین شرایطی، «برداشت از خود» دیگر متعلق به فرد نیست، بلکه به میدان داوری جمعی سپرده میشود؛ میدانیکه در آن مرز میان عدالت و انتقام، حقیقت و لذت سقوط دیگری، بهطرز خطرناکی درهممیآمیزد.
در جلسه نقد فیلم «تهران، طهران» به مناسبت بزرگداشت هفته تهران در فرهنگسرای اندیشه، گفتوگویی میان حاضران درگرفت که خودِ ماجرا از فیلم جذابتر بود.
درگذشت ناصر تقوایی نهتنها فقدان یک کارگردان مؤلف است. تقوایی از نسلی بود که هنوز باور داشت سینما تنها ابزار سرگرمی نیست، بلکه نوعی اندیشیدن جمعی است.
در روزگاری که مخاطب نهفقط بیننده، بلکه کنشگرِ عرصه فرهنگی است، اتفاقاتی از جنس تعویق، توقف یا ناتمام ماندن سریالهایی چون «کنکل» و «جزر و مد» چیزی فراتر از یک مسئله فنی یا تولیدی است.
فیلم «ناجورها» در ظاهر میخواهد یک کمدی اجتماعی باشد، اما درعمل، چیزی نیست جز ترکیبی شتابزده و ناکام از ایدههای پراکنده.
وقتی بندیکت آندرسون در کتاب معروف خود «جماعتهای خیالی» (۱۹۸۳) از ملت بهعنوان یک برساخته فرهنگی سخن گفت، بسیاری شگفتزده شدند. او ملت را، نه یک حقیقت طبیعی و ازلی، بلکه یک تخیل جمعی دانست؛ تخیلی که مردم را در کنار هم قرار میدهد بیآنکه هرگز یکدیگر را بشناسند.
لبوبو در ایران محبوبشده چون ترکیبی از هویت جهانی، رویای طبقاتی، نقشآفرینی شبکههای اجتماعی و نیاز به تمایز فردی را در خود جمع کرده است.
محمد صالحعلا، مردی است که باید بارها دربارهاش نوشت و از او آموخت. مردی که کلماتش، ترانههایش، تصویرهایش و حتی معماریاش، همهوهمه از هنری بیبدیل حکایت دارد.
جشن منتقدان باید خود را «کارگاه اندیشه و تحلیل» بداند، نه صرفاً محفلی برای اعطای جوایز. تنها در این صورت است که این رویداد میتواند به نقشی فراتر از یک جشن برسد: به مرجعی برای الگودهی، جریانسازی و حرکت به سوی سینمایی متفاوت و مستقل در ایران.
