ایدئولوژی معامله/ درباره تحولات ونزوئلا که توهم و واقعیت تغییر بازی سیاست را نشان داد
مسئله این است که منطق «ایدئولوژی معامله»، آن هم در جهان سیاست، با منطق هر ایدئولوژی دیگری متفاوت است.
مسئله این است که منطق «ایدئولوژی معامله»، آن هم در جهان سیاست، با منطق هر ایدئولوژی دیگری متفاوت است.
اینکه ایشان رئیسجمهور باشد و بنشیند تا «لایحه صیانت ۲» را جلویش بگذارند و امضا کند و وقتی افکار عمومی فشار بیاورد، ایشان پس بگیرد یا فنر اقتصاد و گرانی و تورم در برود و ایشان تازه بعد از ۱۰ ماه رئیس بانک مرکزی را عوض کند، اول از همه به خود ایشان بازمیگردد.
سازمانهای غیردولتی به لحاظ ساختار تشکیلاتی و اهداف انواع متعددی دارند. اما آن سازمانهایی که در این یادداشت به آنها میپردازم، تشکلهای صنفی و احزاب هستند. این دو نوع تشکل به لحاظ کارکردی، برخی مشابهتها با یکدیگر دارند که مهمتریناش در «نهاد واسط» بودن آنهاست.
هنوز زمان زیادی از انتخابات ریاستجمهوری پارسال نگذشته و با وجودی که به قول مرحوم احمد شاملو، ما جامعهای هستیم که حافظه تاریخی نداریم، ولی انصاف باید داد که یکسالونیم آنقدر زمان درازی نیست که به این سرعت خاطره انتخابات پارسال را فراموش کنیم.
کدام ایرانی میتواند چنین برداشت کند که تصویر دو ماراتن کیش، ایران را کشوری ضعیف نشان داده؟ یا اینکه با افتخار میتوانیم بگوئیم با وجود این همه تحریم، با وجود جنگ و با وجود همه مصائب، کسی نمیتواند ما را به زانو درآورد.
لزوم سیاستورزی یک سیاستمدار این است، پرهیز از خیالپردازی و رویابافی. فرقی هم نمیکند که روبهرویت طالبان ایستاده باشد که از تو ضعیفتر است یا قدرتمندترین کشور تاریخ، این ما هستیم که نباید بگذاریم جنگ شود و بزرگترین وظیفه سیاستمدار همین است.
متاسفانه گفته سخنگوی دولت و دفاع ناشیانه معاون ارتباطات دفتر رئیسجمهور که «رفع فیلترینگ صرفاً در اختیار رئیسجمهور نیست» تلویحاً تاکید بر ناتوانی رئیسجمهور در حل مشکل است، در حالی که مردم، ایشان را انتخاب کردهاند که مشکل را حل کند نه اینکه خودش بگوید «فکر کنید ما نیستیم» و منصوبین او بیایند و از ناتوانی او در حل مشکل بگویند، که خود حکایت دوبارهای بود از حضور افراد ناتوان در جایگاهی مهم که درک مناسبی از جایگاه خود و حساسیتهای جامعه ندارند
جناب پزشکیان اصلاً متوجه نیست که ناراندن آنهایی که از او در انتخابات پارسال حمایت کردند، بیش از خود او، به صندوق انتخابات و در نتیجه به کشور صدمه میزند. نمیدانم ایشان و ساختار کشور متوجه هست که بعد از جنگ ۱۲ روزه، انتخاباتی که حتی کمتر از ۳۹ درصد انتخابات پیشین مردم را به پای صندوق بیاورد یعنی چه؟ به نظر میرسد که احتمالاً نمیدانند. فقط ۶ ماه زمان داریم، امیدوارم حداقل این را بفهمیم.
اینکه وقتی پزشکیان میگوید من دست هر کسی که بخواهد به کشور کمک کند میفشارم و بعد چنین نکند و به او اعتراض کنیم که چرا ادعایی خلاف داشتی و کاری عبث کردی؟ سنت انتخابات یعنی همین، یعنی بتوانی از این انتخابات تا انتخابات بعدی، نسبت به رفتار منتخب خود، کنشی فعال داشته باشی، نه اینکه یا به گوشهای بخزی، یا پستی بگیری و مشغول چاپلوسی و توجیه شوی. یعنی یا مثل موالیزاده اثرگذار شوی، یا وقتی دیدی اثرگذار نیستی، همچون فیاض زاهد نسبت به روند اشتباه امور معترض شوی.
پزشکیان میگوید به سازمان ملل میروم که مظلومیت ملت ایران را فریاد بزنم، خب چرا همین کار را در شرمالشیخ نمیکنی؟ نکند نیویورک خاکش غنیتر است؟