واقعیت آن است که در ماههای اخیر، هیچ پیام یا سیگنال مثبتی از سوی نظام سیاستگذاری اقتصادی و سیاسی کشور برای دلگرمی حداقلی مردم نسبت به آینده صادر نشده و نوعی سکوت همراه با انفعال و بیتفاوتی بر ساختار حکمرانی سایه افکنده است. در چنین فضایی، سفرهای اخیر مقامات عالیرتبه به خارج از کشور و دیدار با رهبران برخی کشورها، از جمله روسیه، یا برخی جلسات داخلی و اظهارنظرها نهتنها پیام مثبتی به بازار مخابره نمیکند، بلکه در مواردی حتی بازخورد منفی نیز دارد.
صنعت نفت ایران امروز در موقعیتی قرار دارد که نقش آن فراتر از یک بخش اقتصادی صرف است و بهعنوان پیشران اصلی اقتصاد ملی تعریف میشود.
آنچه برای آینده سیاست خارجی ایران اهمیت دارد، تغییر در نگرش راهبردی نسبت به دیپلماسی پیشگیرانه و اجماعسازی بینالمللی است.
بهرغم انتقادات و فشارها به دولت آمریکا و شخص ترامپ در موضوع راهاندازی جنگ تعرفهها، مواضع داخلی نسبت به مذاکرات ایران و آمریکا، مثبت ارزیابی میشود.
سیاست خارجی ایران با بازگشت دونالد ترامپ به قدرت در آمریکا، وارد یکی از پیچیدهترین دورههای خود میشود.
