ناشنوایی کلاشینکف
به یاد آرید آن روز که بزرگترین دغدغهتان، تابوی مذاکره بود. درگیر مناسک پوچ و سطحی. بر ما میتاختید که چرا دعوت به دیپلماسی متمدنانه و باشکوه میکنیم؛ دیپلماسیای که در آن ایران چونان بازیگری حرفهای و مقتدر در صحنهی بینالملل ظاهر شود، نه چون کودکی قهرکرده و در پستوی هتلهای عمان، بیاعتبار و نیازمند دلال و واسطه برای انتقال پیام. با آن ظریف که با کری دست داد چه کردید؟ اکنون چه میتوان گفت به وزیر خارجهای که او هم در مقام کلاشینکف ظاهر شده و مذاکره را نعمت میداند؟ با این همه آخرین توصیهی حیاتی «بازکردن اینترنت» است.
