در گزارشهای سهماهه اخیر ۱۰۴ مدرسه توسط شورای نظارت بررسی شدهاند که با ۲۲ مورد از این مدارس برخورد شده است؛ برخی تعطیلی موقت و برخی تعطیلی دائم داشتهاند
جنبش مشروطه ۱۱۹ سالگی خود را در حالی پشتسر میگذارد که امسال در تهران برای گرامیداشت این روز تنها یک مراسم برگزار شد.
مهاجرت و تغییر شغل موجب کمبود کادر درمان در بخش اورژانس، آیسییو، آیسییو کودکان و بستری جراحی بعضی بیمارستانها شده است
در روزهای گذشته کارزاری درباره اقدام فوری برای افراد فاقد شناسنامه ایرانی و بلوچ به راه افتاده است
جامعه مدنی ایران در تکاپو برای پیدا کردن راههایی برای همبستگی در روزهای پس از جنگ، حرکتی مدنی را به راه انداخته که صدایشان همبستهتر شود و دستانشان بههم فشردهتر. آنها در روزهای پس از آتشبس، فریاد همبستگی سر میدهند و آنچه را که به گفته خودشان، بیشتر میشنوند، بیتوجهی است.
جنگ که تمام شد، بسیاری از مردم در تلاش برای حرکت به سمت یک زندگی معمولی، به سر کارهایشان برگشتند. اما برخی در این میان، طعم بیکاری و اخراج را چشیدند و روزگار پس از جنگ برایشان اضطرابآورتر از پیش شد. ۱۲ نفر از کارمندان مجموعه باغ کتاب هم با چنین اخراجهای ناگفته و نانوشتهای مواجه شدند.
جنگ که شروع شد، اپلیکیشنهای مکانیاب بدل به نقشههایی شدند برای گمشدن. اپلیکیشنهای تاکسی اینترنتی از کار افتاد. راننده در شهرری بود و درخواست مسافری از ونک را قبول میکرد درحالیکه روی نقشه، موقعیت مکانی راننده در خیابان شیراز بود.
جنگ در روزهای پایانی ماه شروع شد و کسبوکاری که برای ۱۲ روز نتواند دوام بیاورد در همه مدت فعالیتاش، چه کار کرده است؟ پس در هشتسال جنگ کسبوکارها چطور زنده ماندند و ادامه دادند؟
«م»، در پاسدارخانه زندان اوین، مثل هرروز سر شیفت بود که ترکش موشکها به زیر گلویش رسید. نای او را شکافت، زبانش پاره شد، فکاش شکست، از دهانش لختههای خون بیرون آمد و چندین ترکش هم میان دستاش خانه ساختند. آمبولانس را برای بردن یکی از سرداران ارشدی که بهشدت مصدوم شده بود، فراخواندند، سردار پیدا نشد، سرباز را به جایش به بیمارستان بردند.
«آتشبس نه یک وضعیت نظامی و سیاسی که بهنوعی بلاتکلیفی روانشناختی و وجودی است.» این جمله را محمود مقدسی، روانشناس بالینی میگوید. شبیهترین تعریف به چیزی که این روزها خانواده آویشن تجربه میکنند.
