آنچه امروز با آن مواجه هستیم، صرفاً انباشت تاریخی بحرانها، تعارضهای حلنشده و بنبستهای ساختاری نیست. مسئله بهنوعی عمیقتر از اینهاست. در این بحرانهای واقعی با پدیدهای ذهنی- سیاسی روبهرو هستیم که وجهی خطرناکتر از بحران را نمایان میسازد: توهم قابلیت حکمرانی یک فرد از خانواده سلطنتی سابق با امید بستن بخشی از جامعه به او بیآنکه این امید بر تحلیل واقعگرایانه، برنامه روشن یا فهمی نهادی از سیاست استوار باشد.
سوءتفاهم، آن رنجش آشنای روابط انسانی، نه یک استثنا که قاعدهای است ذاتی در بافت پیچیده ارتباطات ما. این پدیده، حاصل تقاطع اجتنابناپذیر چندین جبر است: جبر بیولوژیکی، جبر شناختی، و جبر اجتماعی-فلسفی. از دیدگاه عصبشناسی، هر مغز، جهانی یگانه است که براساس ترکیبی منحصربهفرد از ژنها، تجربیات، و خاطرات شکل گرفته است.
انسان، موجودی است که در بستر رابطه تعریف میشود و هویت خویش را در آیینه دیگری مییابد. اما چه میشود وقتی این آیینه، نه انعکاسدهنده هستیِ یگانه و منحصربهفرد، بلکه تبدیل به بازتابی کاربردی و مصنوعی از نیازهای ما میشود؟
سنت عملی پیشگامان دینی پر است از مصادیقی که مومنان را به پویایی و انتخاب آگاهانه فرامیخواند، نه انفعال در برابر جبر حاکمیت. تاکید بر «امر به معروف و نهی از منکر» که آن را بهصورت اولی، در برابر زمامداران مورد کاربرد میدانند، هرگونه تفسیر جبری و انفعال را رد میکند.
در جامعهای که احساس محرومیت و بیعدالتی گسترده شده است، شاهد شکلگیری چرخه معیوب و خطرناکی در رفتارهای فردی و اجتماعی هستیم.
آیا مدیریت جامعه از طریق «ممنوعیتهای پیاپی» و «قضاییسازی زندگی عادی» کارآمدتر است، یا از مسیر «تشویق»، «ایجاد جذابیت» و «فراهمآوردن بستر امن برای مشارکت و نشاط عمومی»؟
مفهوم «بخت اخلاقی» به میزان توفیق افراد در تحقق یک فعل اخلاقی، تحت عوامل درونی و بیرونی فرد میپردازد. مفهومیکه در دهه ۷۰ میلادی مطرح شد و رویکرد سنتی به اخلاق را تغییر داد.
هر قطره آبی که اسراف میشود، هر ذره آلایندهای که به هوا میرود و هر سکوتی که در برابر ناراستی شکسته نمیشود، حلقهای به زنجیرهای میافزاید که درنهایت گردن همه را میفشارد.
در دوره حاضر که پیامرسانهای فوری مثل اینستاگرام به یکی از قدرتهای مسلط بر اوقات فراغت تبدیل شدهاند، یک تغییر در الگوهای مصرف فرهنگی بهوجود آمده است.
انسان، موجودی ابزارساز است. این ویژگی، ممیزه او از دیگر موجودات و عامل تسلطاش بر جهان است. از نخستین تبرهای سنگی تا پیچیدهترین رایانهها، ابزارها همواره برای گسترش توانمندیهای فیزیکی و ذهنی بشر بهکار رفتهاند.
