اکنون، پس از حدود چهار دهه اجرای چنین سیاستهایی، رئیسجمهور و رئیس جدید بانک مرکزی از لزوم تغییر مسیر سخن میگویند و پیشنهاد میدهند که یارانه ارزی به انتهای زنجیره، یعنی مصرفکننده، منتقل شود؛ آن هم اگر اجرای عملی آن ممکن باشد. اصل این ایده، در تئوری اقتصادی، قابل دفاع است، اما مسئله اینجاست که این تصمیم نه از دل یک اصلاح ساختاری و تغییر پارادایم اقتصادی، بلکه در واکنش به تنگنای شدید منابع ارزی مطرح شده است.
دولت از همین حالا باید برای سهولت دریافت مجوز «اوفک» سازوکاری را تعریف کند تا واردکنندگان مواد اولیه غذایی در بخش دولتی یا خصوصی ایران در شرایط دشوار کنونی در آینده با موانع بازدارنده مواجه نشوند.
پس از جنگ موسوم به «۱۲روزه»، بار دیگر مجموعهای از پرسشهای بنیادین، هم در میان مسئولان و هم در افکار عمومی، با جدیت مطرح شده است. آیا احتمال وقوع دوباره یک تجاوز هوایی ــ در هر مقیاس و سطحی ــ وجود دارد؟ اگر چنین احتمالی جدی است، آیا میتوان از آن جلوگیری کرد و اگر پاسخ مثبت است، با چه سازوکارها و هزینههایی؟
کشورها نه با شعار، نه با توهم قدرتمندی غیرواقعی و نه تصور مبالغهآمیز حمایتهای همیشگی مردم اداره میشوند. حکمرانی پایدار زمانی ممکن است که مردم در مدار قدرت حضور واقعی داشته باشند، نه صرفاً در محاسبات تبلیغاتی به شمار آیند.
دهههاست که شعار بهبود معیشت و رفاه عمومی بر زبان سیاستمداران جاری است؛ اما واقعیت زندگی مردم نشان میدهد که ایران، با وجود تاریخ پرفرازونشیب و منابع فراوان، در تأمین ابتداییترین نیازهای اقتصادی شهروندان با دشواریهای فزاینده مواجه است.
