یکی دو روز پیش خبرگزاریها عکسی از محسن راستانی روی خط خبریشان منتشر کردند و به ضمیمهاش خبر از بیماری و بستری شدنش در بیمارستانی در آلمان دادند. اولین نکتهای که بعد از دیدن عکس به چشم میآید اما پوز او در قاب تصویر است.
حمیدرضای عکاس در لحظهای که ارابه مرگ به سراغش میآمده با حواس جمع توی چشم مرگ نگاه کرده و با صدای بلند برایش رجز خوانده.
برای تحلیل تاریخ باید حواسمان به زمان و موقعیت هم باشد. داریم درباره ایرانی حرف میزنیم که از مقدمات توسعه فقط آب و خاک داشت و بس.
ساعت ۹ صبح است و مامور اجرای قطع برق بدون ثانیهای درنگ دکمه آف را فشار داده. خانم یا آقای مسئول قطع چنان دقیق و ثانیهشناس است که هیچ بعید نیست قبل از این مامور لانچ موشک بوده باشد.
حقیقتاً نمایشگاه کتاب جای مردم عوام و کتابخوانهای غیرحرفهای نیست. نمایشگاه کتاب مکانی برای مخاطبان جدی حوزه کتاب و محل تبادل ایده و نظر بین ناشر و نویسنده و دستاندرکاران حوزه نشر است.
چند روزی است که باشگاه استقلال خانم ساعده سیما را به عنوان سخنگو منصوب کرده. تا آنجا که خاطرم هست تا به حال در ورزش ایران چنین نشست خبری آن هم با این همه برو و بیا برگزار نشده بود.
یک خوبی یا بدی شبکههای مجازی این است که بیهنری و بیدانشی آدمیزاد را عیان میکند.
میمند فیروزآباد، شهری در جنوب شرقی شیراز. اینجا همان جایی است که هر سال به خاطر شرایط آب و هوایی مردماناش آغازگر مراسم گلابگیری هستند. در حقیقت رویش گل در میمند از اواخر فروردین شروع و تا اواخر اردیبهشت هم تمام میشود. مراسم گلابگیری با چیدن هرروزه گل شروع میشود.
شرح زندگی در خوابگاه دانشجویی، قصه اتاقهایی که درِ هر کدام را که باز کنی میتوانی از دلش هزار هزار قصه بنویسی.
کنار ساحل زایندهرود نشستهام و به این فکر میکنم مردمان کنار آب همان مردمی هستند که پشت ماشینها نشستهاند اما اینکه چرا از آرامش اینجا وسط خیابانها خبری نیست نمیدانم.
