معیار سنجش هر اسوه یا مصلحی باید میزان التزام او به حکومت قانون و احترام به نهادهای پشتیبان حقوق شهروندان باشد، چراکه هر امری جز این تکرار همان تجربیات نهچندان مطلوب گذشته خواهد بود.
انقلاب مشروطه ایران بیش از آنکه رخدادی سیاسی برای برهمزدن مناسبات قدرت باشد، جنبشی برای آزادی و صیانت از آن با تاسیس نهادهایی همچون پارلمان، نمایندگی و عدالتخانه بود.
یکی از آفات رویکرد «بازگشت به خویشتن»، فروکاستن متنهای اساسی و شاخص سنت و فرهنگ ایرانی به تتبعات ادبی است که در تأملات روشنفکری مسئول، مترقی و انقلابی جایی نداشتند.
در این زمانه عسرت که ز منجنیق فلک سنگ فتنه میبارد، باید دانست که مرز باریکی میان بابک ماندن و افشین شدن است.
