شاعر منتقد و مردمی

درباره‌ حسین صفاری‌دوست می‌گویند، شاعری غریزی بود که به ندای درونش گوش می‌سپرد و آن را به زبان شعر و برای مردم بیان می‌کرد. شاگرد مهدی اخوان‌ثالث و از پیروان شعر نیما بود، دغدغه شعر فارسی داشت و از همه مهم‌تر، مردم و سربلندی‌شان را بر همه‌چیز ترجیح می‌داد. صفاری‌دوست، زاده قزوین به سال ۱۳۲۸ بود و از اوان نوجوانی پای در وادی شعر و شاعرپیشگی گذاشت.

نخستین مجموعه شعرش را در ۲۶ سالگی با نام «فصلی از شکفتن» منتشر کرد و بعد از آن هم ۲۰ مجموعه شعر دیگر از او به چاپ رسید که «مهمانی سنگ‌ها»، «نهال»، «کوچه‌های بی‌عابر» و «اندیشه‌های زخمی» ازجمله معروف‌ترین‌های آن هستند. صفاری‌دوست، شاعری منتقد بود و به‌تندی به فضای حاکم بر شعر و ادبیات کشور می‌تاخت. می‌گفت، شاعران امروزی به‌دنبال اسم و رسم و شعرهای دهان‌پُر‌کن هستند و این عیب‌ بزرگ، باعث دل‌زدگی مردم از شعر و رمان شده است. او تفاوت شاعران امروزین و شاعران گذشته را در عالم‌بودن‌شان به احوال مردم زمانه خود می‌دانست و خودش هم همیشه سعی می‌کرد مردم‌گرایی و محتوای اجتماعی را در آثارش نشان دهد. حسین صفاری‌دوست، سی‌ام تیرماه ۱۳۹۹ در ۷۱ سالگی چشم از جهان فروبست.

به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید