از ضعیفترین تیم جام تا کابوس لسآنجلس؛
قلعهنویی خودش را در تله انتخابهایش انداخت!
مسئله فقط از دست رفتن دو امتیاز نیست؛ مسئله نمایش آشفته خط دفاعی و تصمیماتی است که حالا بیش از هر زمان دیگری امیر قلعهنویی را زیر فشار افکار عمومی قرار داده است.
تیم ملی ایران قرار بود جام جهانی 2026 را با یک برد مطمئن مقابل نیوزیلند آغاز کند؛ تیمی که براساس آخرین رنکینگ فیفا پایینترین رتبه را در میان تیمهای حاضر در جام جهانی داشت. اما آنچه در لسآنجلس رقم خورد، نه یک شروع امیدوارکننده بلکه نمایشی نگرانکننده از تیمی بود که برای صعود به مرحله حذفی برنامهریزی کرده است.
ایران مقابل تیمی متوقف شد که بسیاری آن را آسانترین حریف گروه میدانستند. اما مسئله فقط از دست رفتن دو امتیاز نیست؛ مسئله نمایش آشفته خط دفاعی و تصمیماتی است که حالا بیش از هر زمان دیگری امیر قلعهنویی را زیر فشار افکار عمومی قرار داده است.
خط دفاعی که فرو ریخت
اگر بخواهیم یک مقصر اصلی برای این نتیجه پیدا کنیم، نگاهها مستقیم به قلب خط دفاعی میرود. شجاع خلیلزاده پس از 17 سال انتظار سرانجام فرصت بازی در جام جهانی را به دست آورد، اما نخستین تجربه او به یکی از تلخترین شبهای فوتبالیاش تبدیل شد.
مدافعی که تنها در دو مورد از شش دوئل زمینی موفق بود و در مهار مهاجم خطرناک نیوزیلند، کریس وود، کاملاً ناکام ماند. عملکردی که بار دیگر این سوال قدیمی را زنده کرد: آیا کارلوس کیروش بیدلیل در جامهای جهانی گذشته به او اعتماد نمیکرد؟
در کنار خلیلزاده، علی نعمتی نیز شب کابوسواری را پشت سر گذاشت. مدافعی که حتی یک دوئل زمینی موفق نداشت و روی هر دو گل نیوزیلند رد پای اشتباهاتش دیده میشد. او نه در پوشش فضاها موفق بود و نه در نبردهای تنبهتن.
اما شاید ضعیفترین بازیکن زمین کسی نبود جز میلاد محمدی. بازیکنی که تجربه دو جام جهانی را در کارنامه دارد اما نه در دفاع توانست گرهای باز کند و نه در حمله کمکی به تیم ملی برساند.
آمار علیه قلعهنویی
سالهاست که امیر قلعهنویی و دستیارش سعید الهویی از آمار و دادههای تحلیلی برای دفاع از عملکرد تیم ملی استفاده میکنند. اما این بار خود آمار علیه آنها شهادت میدهد.
نیوزیلند 14 بار به سمت دروازه ایران شوت زد. دو موقعیت بزرگ خلق کرد و هر دو را به گل تبدیل کرد. امید گل این تیم 1.24 بود؛ عددی که نشان میدهد حریف نهتنها موقعیت ساخت، بلکه با کیفیتی بالاتر از انتظار ضربات نهایی خود را به گل تبدیل کرد.
برای تیمی که رؤیای صعود از مرحله گروهی را دارد، دریافت دو گل از ضعیفترین تیم حاضر در جام جهانی یک زنگ خطر جدی است.
جوانهایی که فقط تماشاگر بودند
شاید مهمترین سوال بعد از این مسابقه به لیست نهایی تیم ملی برگردد. چرا بازیکنانی مانند سامان فلاح، محمدامین حزباوی، ابوالفضل جلالی یا حسین گودرزی جایی در ترکیب نداشتند؟
هیچکس نمیتواند تضمین کند که آنها بهتر بازی میکردند؛ اما حالا یک واقعیت غیرقابل انکار وجود دارد: مدافعان مورد اعتماد قلعهنویی عملکردی داشتند که تصور نمایش ضعیفتر از آن دشوار است.
نکته عجیبتر اینکه سرمربی تیم ملی حتی از تمام ظرفیت تعویضهای خود نیز استفاده نکرد؛ تصمیمی که در شرایط بحرانی مسابقه، سوالات زیادی را به وجود آورده است.
آغازی که بوی بحران میدهد
شاید هنوز برای قضاوت نهایی زود باشد، اما یک واقعیت را نمیتوان انکار کرد؛ ایران مقابل آسانترین حریف خود در مرحله گروهی لغزید. حالا تیمی که امیدوار بود با سه امتیاز صدرنشین شود، باید در دیدارهای آینده برای جبران امتیازات از دست رفته بجنگد.
اگر قرار باشد نمایش دفاعی ایران در بازیهای بعدی هم به همین شکل ادامه پیدا کند، نگرانی بزرگتر از صعود یا حذف خواهد بود؛ نگرانی از اینکه نسل فعلی فوتبال ایران یکی از طلاییترین فرصتهای خود را با تصمیمات اشتباه از دست بدهد.
جام جهانی برای ایران با یک هشدار بزرگ آغاز شد؛ هشداری که مستقیماً روی میز امیر قلعهنویی قرار گرفته است.
به کانال تلگرام هم میهن بپیوندید
به کانال بله هم میهن بپیوندید
به کانال روبیکا هم میهن بپیوندید
